ویزای Digital Nomad پرتغال و اجازهٔ اقامت

از اکتبر 2022، پرتغال ویزای Digital Nomad صادر می‌کند این ویزا برای کارکنانِ دورکار و Freelancerهای کشورهای غیرعضوِ اتحادیهٔ اروپا طراحی شده است. شرطِ اصلی، درآمدِ ماهانهٔ حداقل €3,680 است. زمانِ رسیدگی به ویزا حدود 90 روز است.

حداقل درآمدِ سالانه باید دست‌کم €44,160 باشد. میزانِ درآمدِ موردنیاز با افزودنِ همسر، فرزندان یا والدین به درخواست افزایش نمی‌یابد.

بله. متقاضیان مدارکِ خود را در کنسولگریِ پرتغال در کشورِ خود ارائه می‌دهند تابعیت یا اقامت. کنسولگری یک ویزای ورود صادر می‌کند و وقتِ مراجعه به «آژانس ادغام، مهاجرت و پناه» (AIMA) را تعیین می‌کند؛ جایی که متقاضی برای اجازهٔ اقامت درخواست می‌دهد. سپس کارتِ اقامت از طریق پست ارسال می‌شود، حضوری تحویل گرفته می‌شود یا از طریق وکیل دریافت می‌گردد.

بله. پرتغال کیفیتِ زندگیِ بالا، آب‌وهوای معتدل، هزینه‌های مقرون‌به‌صرفهٔ زندگی، اینترنتِ پرسرعت و جامعه‌ای دوستانه را ارائه می‌دهد. و زیرساختِ اینترنتیِ قابل‌اعتماد. شهرهایی مانند لیسبون و پورتو دارای جوامعِ پویا از Digital Nomadها و استارتاپ‌ها هستند و فرصت‌های عالی برای شبکه‌سازی فراهم می‌کنند.

بله، Digital Nomadها می‌توانند در پرتغال زندگی کنند. این کشور به دلیل آب‌وهوای معتدل، هزینهٔ زندگی پایین و اتصالِ اینترنتی خوب محبوب است. می‌توان از طریق ویزای D7 برای افرادِ دارای درآمدِ غیرفعال یا از طریق ویزای Digital Nomad اقامت دریافت کرد از طریق ویزای Digital Nomad.

یک Digital Nomad پس از گذراندن بیش از 183 روز در سال در پرتغال، به ساکنِ مالیاتیِ این کشور تبدیل می‌شود. مالیات بر درآمد به‌صورت پلکانی از 13 تا 48% بر حقوق، درآمدِ خویش‌فرمایی، حق‌التألیف، سودِ سهام، درآمدِ اجاره و مستمری‌ها اعمال می‌شود. اگر درآمدِ سالانه از €81,199 فراتر رود، مالیاتِ همبستگیِ اضافی 2.5% نیز محاسبه می‌شود.

در زمان خریدِ ملک، Digital Nomadها 0.8% مالیاتِ تمبر و مالیاتِ انتقالِ ملک بین 0 تا 7.5% پرداخت می‌کنند.

تا 1 ژانویهٔ 2024، ساکنانِ مالیاتیِ جدید می‌توانستند از رژیمِ «Non-habitual Resident» با نرخِ ثابتِ 20% مالیات بر درآمد بهره‌مند شوند. این رژیم لغو شده است.

پس از لغوِ رژیمِ NHR، پرتغال رژیمِ جدیدی به نام IFICI معرفی کرد. این رژیم نرخِ 20% مالیاتِ بر درآمد را برای 10 سالِ نخستِ اقامتِ مالیاتی اعطا می‌کند، اما فقط برای متخصصانِ پرتغالیِ فعال در حوزه‌های نوآوری، فناوری اطلاعات و تحقیقاتِ علمی در دسترس است. Digital Nomadها واجدِ شرایطِ آن نیستند.

ویزای Digital Nomad مستلزمِ داشتنِ درآمد از خارج است و فرض می‌شود که این درآمد برای زندگی در پرتغال کافی باشد. کار کردن برای کارفرمایانِ پرتغالی ممنوع است.

خیر. متقاضیان باید هنگام درخواستِ اجازهٔ اقامت، اثباتِ داشتنِ حسابِ بانکیِ پرتغالی ارائه کنند. با این حال، موجودیِ حساب می‌تواند در هر بانکی که تحتِ تحریم نیست نگه‌داری شود.

بله، اگر درآمدِ خویش‌فرماییِ آن‌ها دست‌کم €3,680 در ماه باشد. آن‌ها باید اسنادی که فعالیتشان را تأیید می‌کند ارائه دهند، مانند قراردادِ ارائهٔ خدمات.

Digital Nomadها باید در پرتغال محلِ سکونت بخرند یا اجاره کنند. هیچ الزامی دربارهٔ قیمتِ ملک وجود ندارد. اجارهٔ آپارتمان یک‌خوابه از €700 در ماه شروع می‌شود و برای واحد سه‌خوابه از €1,200 یا بیشتر است. متقاضیان همچنین هزینه‌های دولتی از €437 به‌بالا پرداخت می‌کنند.

اجازهٔ اقامت دوساله است و می‌تواند برای سه سالِ دیگر تمدید شود. برای تمدید، متقاضیان باید قراردادِ اشتغال یا ارائهٔ خدمات و بیمهٔ درمانیِ معتبر ارائه کنند.

اقامتِ دائم پس از 5 سال نگه‌داشتنِ اجازهٔ اقامت و زندگی در پرتغال به‌مدتِ حداقل 183 روز در سال اعطا می‌شود. این وضعیت نامحدود است، اما کارت باید هر پنج سال یک‌بار تمدید شود.

درخواستِ شهروندی پس از 10 سال اقامتِ قانونی امکان‌پذیر است. متقاضیان باید:

• بیش از 18 سال سن داشته باشند
• سوءپیشینهٔ کیفری نداشته باشند
• در پرتغال مالیات پرداخت کنند
• مهارتِ زبانِ پرتغالی در سطحِ A2 یا بالاتر نشان دهند
• ادغام خود در جامعهٔ پرتغال را اثبات کنند

بله، اما از اکتبر 2025 مقررات سخت‌گیرانه‌تر شده است:

• ساکنان می‌توانند پس از دست‌کم دو سال زندگی در پرتغال برای پیوستنِ خانواده درخواست دهند
• برای همسران، این دوره به 15 ماه کاهش می‌یابد اگر پیش از مهاجرت حداقل 18 ماه با هم زندگی کرده باشند

فرزندانِ خردسالِ ساکنان از این الزامات معاف هستند و می‌توانند فوراً به والدین خود بپیوندند.

متقاضیانِ پیوستنِ خانواده باید اثبات کنند که در پرتغال محلِ سکونت و درآمدِ پایدار دارند. آن‌ها پس از ورود همچنین باید در دوره‌ای دربارهٔ زبانِ پرتغالی و اصولِ قانون اساسیِ کشور شرکت کنند.